Biennale Malarstwa Wrocław

W tym roku konkurs przeszedł rewolucję, zmieniając formułę na otwartą. Taka decyzja z pewnością wpłynie na dalszy rozwój malarstwa, oferując artystom szansę na szersze zaprezentowanie różnorodnych postaw.

Do tegorocznej edycji zgłosiło się aż 1215 osób. Ta skala pokazuje wyraźnie, że malarstwo pozostaje jednym najintensywniej praktykowanych języków sztuki.

Decyzją jury I etapu konkursu, na wystawie finałowej w Galerii Miejskiej we Wrocławiu zaprezentują swoje obrazy: Agnieszka Apoznańska, Julian Bachur, Emil Bucki, Hubert Bujak, Konrad Chojnowski - Smagorowicz, Magdalena Chomiak, Przemysław Czepurko, Arkadiusz Karapuda, Marta Lissowska, Piotr Tadeusz Mosur, Ksawery Sajdak, Julia Słonecka, Paweł Słota, Patrycja Steczek, Kacper Wiatrak. Udział w 15. Konkursie Gepperta to nobilitacja dla każdego z finalistów.

Wystawa jest pełna kontrastów, ukazuje zarówno osobiste doświadczenia artystów, jak i szersze zjawiska społeczne, co pozwala na wielowarstwowe odczytanie dzieł.

Ważnym wątkiem konferencji będzie także temat kolekcjonowania i udostępniania dzieł sztuki, od prywatnych zbiorów po przestrzenie otwarte dla publiczności. Pojawi się refleksja nad tym, w jaki sposób kolekcje zyskują nowe znaczenia poprzez ich prezentację oraz interpretację, a także jak współtworzą nowe narracje.

Program konferencji łączy perspektywę teoretyczną z prezentacją konkretnych działań, ukazując różnorodne modele pracy ze sztuką: od inicjatyw kolekcjonerskich po działalność fundacyjną i wystawienniczą. Spotkanie ma na celu stworzenie przestrzeni do wymiany doświadczeń i refleksji nad współczesnym obiegiem sztuki.

Do udziału w konferencji zapraszamy artystów, studentów Akademii Sztuk Pięknych, osoby zainteresowane sztuką, dla których spotkanie może stać się przestrzenią inspiracji i wymiany doświadczeń. To okazja do konfrontacji własnej praktyki z różnorodnymi perspektywami, zarówno teoretycznymi, jak i wynikającymi z działań kuratorskich czy kolekcjonerskich.

Polska jest miejscem szczególnym: geograficznym stykiem sił, regionem o pamięci pełnej pęknięć, cienkich granic i nagłych zwrotów. Artyści i artystki zaproszeni do wystawy używają malarstwa, by uchwycić ten stan nieustannej czujności – nie jako spektakl, lecz jako codzienne tło, które wpływa na sposób widzenia i doświadczania miejsca.

„Strefa napięcia” nie przedstawia lęku, lecz jego ślad. Nie mówi o zagrożeniu, ale o napięciu zakodowanym w przestrzeni. Pokazuje malarstwo jako delikatną sejsmografię czasu, w którym życie na granicy spokoju staje się nową zwyczajnością. To wystawa o energii miejsca z warstwami historii, pęknięć pamięci i przeczuć. Malarstwo staje się tu metodą kartografii – nie precyzyjnej i naukowej, lecz intuicyjnej, zmysłowej, fragmentarycznej. Polska i region Europy Środkowej tworzą tło dla opowieści o przestrzeni, która jest krucha, wielowarstwowa i pełna echa. 

Abstrakcja miesza się tu z figuracją, a malarska materia nie próbuje odpowiedzieć na pytanie o źródła lęku; raczej badają sposób, w jaki przestrzeń go absorbuje i przetwarza. Wystawa o pokazuje malarstwo jako medium zdolne do odsłaniania napięć – tych, które krzyczą a tych które trwają pod powierzchnią, kształtując sposób, w jaki poruszamy się po świecie.

Rosenthal, marka o wieloletniej tradycji, znana z doskonałości swoich wyrobów, stanowi idealne tło dla artystycznych poszukiwań. Jej klasyczne naczynia, emanujące elegancją i finezją, wpisują się w kanon sztuki użytkowej, a jednocześnie stają się płaszczyzną dla eksperymentów twórczych. Artyści z Wrocławia z odwagą sięgną po fragmenty naczyń, przekształcając je w unikatowe dzieła sztuki, które na nowo odkryją ich wartość i historię.

W tej niezwykłej konfrontacji kruchości i szlachetności, artyści zmierzą się z nieoczywistym medium, nadając mu nowe brzmienie. Ich prace będą świadectwem wrażliwości na piękno detalu, na subtelność formy i koloru, a także na historię, która kryje się w każdym kawałku porcelany. W ten sposób klasyczne serie Rosenthala zyskają nowy kontekst, przenikając się z nowoczesnym spojrzeniem na sztukę.
Ta wystawa to nie tylko spotkanie z dziełami, ale także zaproszenie do refleksji nad kruchością i trwałością, nad tym, co można ocalić i przekształcić w coś unikatowego. To dialog artystów z tradycją, która nieustannie inspiruje i prowokuje do twórczych poszukiwań.

Zapraszamy do odkrywania tej szlachetnej symbiozy sztuki i rzemiosła, gdzie każda praca jest niepowtarzalna, a każdy fragment porcelany opowiada swoją własną historię.

Zawarte w tytule pojęcia – ciszy i ciemności – to zagadnienia stale obecne w sztuce, inspirujące pokolenia artystów. Ich niejednoznaczna symbolika pozwala na budowanie zaskakujących kontekstów. Odczytywane jako stan poprzedzający to, co nadejdzie, mogą zwiastować spokojny sen, oczekiwanie na nieznane, zagrożenie, ukojenie.

Zaproszeni artyści zaprezentują prace powstałe w ostatnim czasie intencjonalnie na wystawę, odnoszące się do obu pojęć zawartych w tytule lub do każdego osobno.

Surowa monumentalna przestrzeń Galerii NEON stanowić będzie doskonałe tło dla malarskich wypowiedzi o tym, co dzieje się, gdy wokół jest chicho i ciemno.

Przeciwieństwem porządku jest chaos postrzegany jako stan całkowitego zamętu, braku organizacji i zasad. W języku polskim słowo chaos pochodzi z greki i pierwotnie oznaczało bezładną materię z której powstał wszechświat - współcześnie jest utożsamiane z bałaganem i zamieszaniem.

Kuratorzy wystawy postanowili rozciągnąć dynamikę prezentacji wokół antynomicznych biegunów pojęciowych zestawionych w jednym miejscu i czasie dla utworzenia warunków sprzyjających ujawnieniu różnorodności sygnałów i przemian orbitujących wokół przestrzeni pojęć i wzorów.

Konfrontacja przejawów postaw i reprezentacji poszukiwań wskazanych w przestrzeni wystawy Porządek i chaos ujawni obszary dynamicznego współistnienia bogactwa metodologicznego aparatu badawczego w artystycznym środowisku akademickim Wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta.

„Deep fake" to nie tylko krytyka fałszu, ale również celebracja głębi procesu, gestu, czasu i materialności, której AI (jeszcze?) nie potrafi odtworzyć. To wystawa, która pyta młodych artystów: czym jest malarstwo w czasach, gdy każdy może wygenerować obraz za pomocą promptu? Odpowiedzi mogą nas zaskoczyć.

W tym kontekście „Soda Spring” może być zarówno zaproszeniem do lekkiej, otwartej wymiany energii, jak i prowokacją do bardziej krytycznej refleksji nad sposobem, w jaki uczestniczymy w kulturze – często powierzchownie, w rytmie konsumpcji i natychmiastowej gratyfikacji.

W centrum wystawy znajduje się pytanie o to, jak współczesne narzędzia post-obserwacj – algorytmy, skanery, drony – widzą świat i jak ich spojrzenie generuje niepokój. To nie tyle dokumentacja rzeczywistości, co jej estetyczna translacja: dane przekształcone w obrazy, które przypominają, ale nie reprezentują; które sugerują, ale nie wyjaśniają.

Wystawa bada estetykę zakłócenia: moment, w którym sygnał staje się szumem, a obraz – abstrakcyjną strukturą (np. poprzez szum elektromagnetyczny, ruchy fal, zmiany klimatyczne, próg między naturą a technologią, między ciałem a kodem). W tym sensie „thresholds” to także granice poznania, miejsca, w których technologia przestaje być przezroczysta, a staje się widoczna jako medium. Przestrzeń współczesnych narzędzi (algorytmy, skanery, drony), które widzą świat, a ich „post-obserwacja” generuje nasz niepokój.

Osoby studiujące z pasją i zaangażowaniem, eksplorują różnorodne media i formy wyrazu, co sprawia, że wystawa staje się nie tylko prezentacją ich talentów, ale również przestrzenią dialogu na temat współczesnych kierunków w sztuce. Widzowie mają okazję zanurzyć się w świat świeżych pomysłów i oryginalnych interpretacji, które mogą inspirować do własnych refleksji.

Tego rodzaju wydarzenia są niezbędne dla rozwoju, umożliwiając wymianę doświadczeń oraz nawiązanie kontaktów w artystycznym środowisku. Wystawa jest nie tylko podsumowaniem ich pracy, ale także zaproszeniem do odkrywania sztuki w jej najczystszej formie.

Zdarzało się, że myślałem o wszystkim naraz. Wtedy świat rozszerzał się we mnie jak wszechświat, a wśród tych myśli po raz pierwszy usłyszałem słowo: „Siunjata”. To słowo – w języku buddyjskim oznaczające pustkę – otwiera drzwi, których nie sposób już zamknąć. Ponad sto lat temu, w Mongolii, żółty buddyzm osiągnął swój szczyt. Ponad sto tysięcy mnichów, w setkach klasztorów i świątyń, wyruszyło w poszukiwaniu pustki. Szukali jej w modlitwie, w ciszy, w oddechu.

Nie wszyscy z tej drogi wrócili. W latach 1932–1940 czerwoni Rosjanie spalili klasztory, wymordowali i rozproszyli mnichów, przerywając tradycję, która trwała przez tysiąclecie. Dlatego drzwi pustki, które pojawiają się w moich pracach, są próbą ocalenia pamięci – symbolem odrodzenia tradycji duchowej i artystycznej, która została brutalnie zatrzymana. Droga do zrozumienia „pustki” jest dla mnie drogą dalej – w przyszłość, w ciszę, w spokój.

Większość moich prac wyrasta z poezji Dalajlamów – z tej szczególnej duchowości, w której współczucie staje się światłem.

Toczymy wojnę z przyczyną naszych cierpień,
więc nośmy mocną zbroję cierpliwego umysłu,
której nie przebije najostrzejsza broń.
z wiersza Piątego Dalajlamy

Nie tworzę, by krytykować przeszłość.
Tworzę, by przypomnieć, że może się powtórzyć.

Tryton jednak nie ma szczęścia do muzycznych przebojów. Nie otwiera hitów wszechczasów. Jest omijany szerokim łukiem przez kompozytorów, którzy zresztą często nie robią dalszych muzycznych skoków niż sekundy czy tercje. Tryton zaś w wersji śpiewanej otwiera jedynie arię Maria z West Side Story, a ponadto występuje w riffie gitarowym utworu Black Sabbath zespołu o tej samej nazwie. To chyba najbardziej popularne przykłady, a i tak nie każdy potrafi przywołać je z muzycznej pamięci.

Skąd ta niepopularność trytonu? Dlaczego nie występuje w muzyce popularnej, z wyjątkiem heavy metalu? Już sama średniowieczna jego nazwa zdradza odpowiedź: Dibolus in musica. Diabeł w muzyce. Niepokojący i złowrogi. Wprowadza dysonans i napięcie. W romantyzmie używany do sugerowania piekła. Taki właśnie jest tryton. (Mogą go Państwo posłuchać >> tutaj << górne pianino gra same trytony).

Jak przetłumaczyć brzmienie i napięcie trytonu na język plastyki? Odpowiedź znajdą Państwo w Narodowym Forum Muzyki.