Figury pękate, wystawa doktorska Grzegorza Bibro

Prace są efektem poszukiwań w obszarze współczesnych wyobrażeń męskiego ciała w kontekście wpływu systemu patriarchalnego na mężczyzn z pokolenia transformacji.

Wskazany zakres artysta eksploruje za pomocą szkła, wybranego ze względu na jego właściwości. To materiał jednocześnie mocny i kruchy, a przez to szczególnie interesujący do analizy współczesnego rozumienia męskości. Wynikiem badania jest wielopoziomowe odczytanie kruchości, płynności i wydmuszkowości. Po pierwsze, są to kategorie wynikające z przeprowadzonych badań jakościowych, dotyczących doświadczania męskości w patriarchacie, który narzuca mężczyznom określone role i zachowania, a ich ciałom określoną formę. Po drugie, są odniesieniami do kruchej, płynnej i wydmuszkowej męskości, czyli terminów z obszaru badań nad męskością, które są analizowane jako metafory. Równolegle Bibro zestawia je z zagadnieniami z obszaru współczesnej humanistyki, w tym z publikacjami bell hooks, Jacka Halberstama, Leo Bersaniego, Anny Szyjkowskiej-Piotrowskiej i Jeana-Luca Nancy’ego. Po trzecie, są to cechy szkła analizowane w kontekście męskości, które pozwalają poszerzać rozumienie medium.

promotor: dr hab. Wojciech Peszko, prof. ASP

Rezultatem poszukiwań jest cykl Figury pękate, na który składa się dziewięć serii prac. Nazwa odnosi się do procesu dmuchania szkła, w trakcie którego kształty inspirowane fragmentami męskiego ciała są fizycznie powiększane i rozdmuchiwane. Jednocześnie określenie pękaty łączy w sobie dwuznaczność: z jednej strony opisuje obłe i wybrzuszone kształty, a z drugiej strony – przez podobieństwo do słowa pęknięty – odwołuje się do kruchości i ryzyka destrukcji przy powiększaniu.

Prace powstały w wyniku eksploracji męskości definiowanej jako zbiór cech typowych dla mężczyzny, potencję płciową oraz eufemistyczne określenie na narządy płciowe mężczyzny. Z tego względu cykl rozpoczyna się od serii prac inspirowanej genitaliami, by następnie pokazać, jak męskość „rozlewa” się na pozostałe części ciała. Kluczowe prace zostały stworzone przy użyciu metalowej formy, która stanowi odniesienie do patriarchatu, odciskającego się na męskim ciele ze szkła. Dodatkowo koncepcja opiera się na wykorzystaniu otworów w szkle, które są naturalnym śladem procesu hutniczego. Ich znaczenie zależy od umiejscowienia w szklanym obiekcie i zmienia się w zależności od powiązania z jego odpowiednikiem w męskim ciele.